HIn

sanna

ég

ALdís fjóla borgfjörð ásgeirsdóttir

Hún trúði því að hún gæti gert það - Þannig að hún lét það gerast.

Ég heiti Aldís Fjóla Borgfjörð Ásgeirsdóttir og er tónlistarkona, sveitastelpa, leiðbeinandi í þerapíunni Lærðu að elska þig, lífspeppari, heimshornaflakkari og allt þar á milli.​



Alveg síðan ég var lítil hef ég verið mikið náttúrubarn og elskaði gríðarlega mikið að leika við og hanga hjá „ömmum“ sem mamma var heimilishjálp hjá eða bara kíkja í heimsókn eða jafnvel gistingu hjá þeim. Ég elskaði að vera úti í náttúrunni og það var ekkert sérstaklega erfitt, þar sem ég er frá og ólst upp á Borgarfirði eystra, sem ég er óstjórnlega stolt af. . Ég elskaði að hlusta á fólk tala um álfa, dreka, drauga og þau sem við sjáum ekki en fylgja okkur út um allt. Ég var mjög næm og án þess að þora að segja fólki frá því fann ég og sá svo margt í kringum mig sem aðrir mögulega sáu ekki. Eða sáu og þorðu ekki að segja það eins og ég.

Í grunnskóla passaði ég ekki alveg inn allsstaðar og þegar kom að unglingsárunum var ég orðin mjög góð í að vera ein í kjallaranum heima að æfa mig í söng, dunda mér í pælingum og tjá mig í gegnum tónlist og einhvers konar sköpun, en leyfði samt engum að heyra eða sjá útaf krumpi sem ég fékk í píanótíma þegar ég reyndi að opna mig aðeins. Ég var samt mjög meðvituð að föt,söngur,tónlist,áhugamál og allskonar tilfinningar sem ég hafði voru einhvern veginn öðruvísi en hjá mörgum öðrum og þar uppspratt þessi líka dásamlega skömm sem ég hef verið að reyna að hrista af mér alla tíð síðan. Ég fór að minnka mig til að falla inn í hópinn og varð mjög meðvituð um að verða ekki „of mikið“ fyrir framan fólk. Það bað mig enginn um það, þetta var bara mín upplifun á hvaða hliðar af mér fólk myndi höndla.

Ég fór á heimavist þegar ég var 16 ára, og áður en ég fór þangað og byrjaði í menntaskóla ákvað ég í undirmeðvitundinni minni og upp úr því sem ég upplifði í grunnskóla, að verða kamelljón. Ég ákvað að passa inn í alla hópa og aðlaga mig að öllum þeim aðstæðum sem komu upp útfrá því hvað ég hélt að aðrir vildu frá mér og hvernig ég „átti“ að haga mér. Augljóslega krumpaðist ég enn meira og fylgdi þeim straumum og þeim hlutum sem komu mína leið. Aftur bað mig enginn um þetta en ég hélt alltaf að ég væri ekki nóg sem hin sanna ég, heldur varð ég allt það sem ég hélt að ég ætti að vera og meira til. Ég varð vinkonan sem var alltaf til í allt, þorði ekki að segja frá ef ég ætti engan pening, heldur bara reddaði því einhvern veginn og eins dásamlegur tími og þetta var, þá held ég að það hafi verið lítið sem ég gerði útfrá mér, heldur bara útfrá því sem ég hélt að ég ætti að gera. Sem dæmi byrjaði ég að drekka 19 ára einfaldlega bara til að þurfa ekki að skutla fólki lengur, ég gat samt ekki sagt bara nei. Unglingsárin eru svo dásamlega krumpaður tími fyrir alla og ég var engin undantekning þar.

Þegar ég var tvítug greinist mamma mín með krabbamein og hafði það mikil áhrif á næstu 10 ár og gerir enn, þar sem við fjölskyldan og vinir lifðum með því helvíti þar til elsku mamma lést 2012, það braut mig gjörsamlega og hef ég ekki enn fundið öll brotin sem dreifðust út um allt þá. Það sem mér finnst forvitnilegt í dag hvernig ég komst í gegnum þessi ár á hörku og einhvern veginn drifkrafti en svo löngu eftir eru enn að koma upp brot frá þessum 10 árum sem ég einfaldlega var búin að gleyma. Mér finnst sorg og söknuður eitt það fallegasta og erfiðasta sem við göngum í gegnum og hef ég einstakan „áhuga“ á sorg, söknuði og öllu því sem kemur að því að lifa ástvini sína og sitt besta fólk og hvernig við hlúum að okkur í þessum aðstæðum.

Um tvítugt var ég því skiljanlega algjörlega týnd í því sem ég vildi gera og þar til ég flutti til Danmerkur í lýðháskóla og síðar til að læra söng var ég í rauninni bara að elta svona það sem ég hélt að væri það sem ætti að gera í lífínu, vinna endalaust, fara í háskóla og vera í samböndum. Samböndin fóru ekki það vel, ég fann mig aldrei í þeim og því eina sem ég fann mig í fór ég undan í hræðslukasti. Í Danmörku fékk ég að finna mig upp á nýtt og í fyrsta skipti á ævinni leyfði ég mér að standa upp og vera ég. Krump læknast ekki við að flytja í annað land, það bara fer í eitt af hólfunum okkar og kemur fram bara seinna ef við skoðum það ekki og sleppum því. En að fá að eyða tíma frá öllu til að finna út í fyrsta skipti hver ég í raun er og hvað ég vildi gera var ómetanlegt tækifæri.

Ég hef mikið sveiflast í lífinu um að gera fyrir mig og gera það sem ég held að sé ætlast af þér. Ég er með háskólagráður sem var dásamlegt að ná í og vera í, en tónlist hefur alltaf átt mig alla en ég var mjög lengi að leyfa því að koma fram og setja fótinn niður. Ég hef dottið langt niður en á móti átt dásamlega tíma. Sjálfsást er algjörlega rússíbani og að standa með sjálfri sér tekur gríðarlega á þegar það fer á móti öllu því sem umhverfið og samfélagið hefur kennt þér og segir þér.

Ég hef komið mér í andleg ofbeldissambönd og í aðstæður þar sem ég hef haldið boltanum uppi, reynt að sjá ljósið í öllum aðstæðum sem eru glataðar en ég vildi bara ekki horfa á það, verið misnotuð og minnkað mig fyrir aðra til að tilfinningar annarra myndu ekki særast.

Ég hef ekki góða sögu með fjármál og er á hverjum degi að læra hvernig ég á að aflæra það sem ég hef lært um fjármál. Ég hef líka svikið, logið og gert allt það útfrá krumpi, óöryggi og oft hefur mig langað að hverfa af yfirborði jarðar í staðinn fyrir að þurfa að fronta hluti sem hafa gerst eða ég gerði útfrá skömm. Ég var líka mjög mikið í því að klára ekki hluti og er ég í stanslausum greftri að finna út hvaðan það kemur, hvernig ég get heilað það og breytt þeirri hugsanavillu að ég sé ekki nóg.

Árið 2014 var ég komin á algjöra endastöð og kynnist þá þerapíuna „Lærðu að elska þig“ hjá Ósk og breytti það gjörsamlega lífi mínu, ég fór að hugsa hlutina upp á nýtt og kláraði kennaranámið hjá henni í kjölfarið til að geta miðlað þessari snilld til annarra sem vildu. Eftir það nám hef ég látið svo marga af mínum draumum rætast, ég hef ferðast til Asíu og Marokkó, gefið út plötur með minni tónlist og eru þetta hlutir sem litla ég þorði varla að tala um að myndu gerast hjá mér. Ég hef einnig lært fyrrilífsdáleiðslu, englareiki, reiki, fornheilun og endalaust af hlutum sem ég hræddist svo mikið af því þeir myndu gera mig að skrýtnu gellunni. Mögulega er ég bara þessi geggjaða skrýtna gella sem ég var svo hrifin af og laðaðist að í æsku! ;) Ég hef farið til sálfræðinga, geðlækna, farið í EMDR meðferð, RTT meðferð og dýft tánum í allskonar þerapíur sem hafa allar gefið mér innsýn og forvitni fyrir hvað er best fyrir okkur hvert og eitt og elska að læra nýja hluti um leiðir sem hjálpa fólki. Árið 2025 útskrifaðist ég síðan sem Markþjálfi frá Virkja, sem gaf mér glæný tæki og tól til að hjálpa fólki að spegla sig sjálft, elta drauma sína og markmið og sjá bjarta framtíð fyrir sér. 

Ég brenn fyrir að hlusta, heila og hjálpa öðrum og um leið heila mig með því sem læri af öðru fólki. Ég elska að pæla í öllu sem kemur við samskipti, andlegri heilsu, hlutirnir sem við sannfærum okkur um að séu sannir en eru í raun bara hugsanavilla sem við segjum okkur til að friða samviskuna okkar eða af því að það er það sem við höfum lært í æsku.

Ég er alæta á öll námskeið og forvitnilega hluti og er á hverjum degi að læra eitthvað nýtt um mig, mitt krump, mín tengsl og mín samskipti. Ég mun aldrei hætta að læra og kenna það sem hefur hjálpað mér.